Vandaag moest ik tijdens een stagebezoek denken aan de wolf Fenrir uit de Noorse mythologie.Fenrir was het kind van de sluwe god Loki en een ijsreuzin. Hij groeide op tot een meedogenloos monster dat moest worden vastgeketend, omdat hij zelfs voor de goden een bedreiging vormde. Helaas voor de goden: geen ketting was sterk genoeg; Fenrir brak ze allemaal.
Tot de dwergen een koord maakten dat was gemaakt van de ademhaling van een vis, de baard van een vrouw, het speeksel van een vogel, de wortels van een berg, het geluid van de poten van een kat en de pezen van een beer. Het was een slank en ogenschijnlijk frêle draadje, maar het bleek sterker dan Fenrir.
De jongen die ik vandaag op zijn stageadres bezocht, werkte bij Tejin Aramid. Daar wordt het dwergendraad van 2012 gemaakt: aramide. Zacht als een babyvelletje en licht als een veertje... Toch is het vijf keer sterker dan staal en praktisch onverwoestbaar. De ingrediënten zijn minder spannend dan die van het dwergenkoord: aramide wordt gemaakt van aardolie.
Ik vroeg aan een business manager van Tejin hoe de draad kapot kan worden gemaakt. "Zelfs met normale scharen kom je er niet doorheen", antwoordde hij.
Ik vroeg tegen beter weten in of het spul biologisch afbreekbaar is. Het antwoord was: "Nee."
De enige manier om het stuk te krijgen is door het boven de vierhonderdvijftig graden te verhitten. "Dan valt het uit elkaar."
Fascinerend tot wat voor mythische prestaties de mens van nu in staat is. De goden van toen verbleken in onze schaduw. Wie of wat zouden wij met deze draad vast kunnen ketenen?
Wolven zijn in 2012 ons probleem niet meer. Wij hebben wel iets anders aan ons hoofd: plutonium, plastic, genetisch gemanipuleerd zaad, asbest... We beschikken over krachten en middelen van epische proporties. De vraag is alleen: hoe komen we er weer vanaf?
De wolf is ons probleem niet meer. Wij worstelen met de vraag: wat doen we met die draad?
Daar heb je gelijk in!
BeantwoordenVerwijderen