Onder de zeespiegel, op dieptes van vele kilometers liggen prachtige voorraden ertsen, mineralen en brandstoffen. Men heeft er tot nu toe niet serieus naar omgekeken, omdat ze zo moeilijk te ontginnen zijn. Nu de prijzen van grondstoffen stijgen, wordt het aantrekkelijk om toch de diepte in te gaan, was de conclusie van een artikel in NRC-Handelsblad van vrijdag 3 juni.
Ik ben het daar niet mee eens. Ik wil potentiële investeerders op puur economische basis ontraden om hier hun geld in te steken. Diepzeemijnbouw wordt namelijk een grote deceptie. De kosten zullen niet opwegen tegen de baten. Daar zijn drie redenen voor.
1A: diepzeemijnbouw wordt een zeer arbeidsintensieve, high-techbezigheid. Er zal veel geld worden gestoken in expertise en materiaal om de delfstoffen naarboven te halen. Het wordt duur en tijdrovend. 1B De grondstofprijzen zullen dus flink stijgen. De meerderheid van de bevolking kan die bedragen niet betalen, dus de vraag zal dalen.
2A: diepzeemijnbouw brengt veel grote milieurisico’s met zich mee. Dat hebben we vorig jaar gezien in de Golf van Mexico. Op kilometers diepte krijg je een kapotte afsluiter niet gemakkelijk dicht. Milieuorganisaties zullen de voet dus flink dwars gaan zetten. Dat kost tijd en geld. 2B: zie 1B.
3A: Doordat de prijzen van grondstoffen nu al stijgen, worden de alternatieven voor conventionele energie steeds goedkoper. Zonne- en windenergie, waterkracht, waterstof en recycling worden steeds efficiënter en meer toegepast. Verhoudingsgewijs zal diepzeemijnbouw dus nog duurder worden.
Conclusie: diepzeemijnbouw is arbeidsintensief, hightech, milieubelastend en daardoor duur. De alternatieven zijn milieuvriendelijk en worden steeds efficiënter en goedkoper...
Je hoeft je niet lang in diepzeemijnbouw te verdiepen om te beseffen je er niet mee in de diepte investeert en dat het zeker geen diepte-investering is!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten