De verandering worden

Als kind leefde ik in de behaaglijke illusie dat volwassenen het juiste deden om de grote wereldproblemen het hoofd te bieden. Ik werd ouder en daarmee kwam het besef dat:

1. Grote mensen problemen vaak helemaal niet oplossen.

2. Ik zelf ongemerkt volwassen was geworden en er dus niet meer van uit kon gaan dat de grote mensen het allemaal wel zullen oplossen; ik moest daar zelf aan bijdragen.

Toch denken heel veel ‘grote mensen’ nog steeds dat iemand anders het wel zal doen. Sterker nog: heel veel mensen verwachten dat andere mensen de problemen wel oplossen. Nog sterker: heel veel mensen eisen dat anderen de problemen oplossen!

Ik zat net naar het programma Radar te kijken en het ging over antibioticaresistentie in de intensieve veehouderij. Er werden allemaal goede en logische dingen gezegd over de gevaren van het overvloedige (preventieve) antibioticagebruik door intensieve veehouders. Maar uiteindelijk was ik toch teleurgesteld toen de discussie weer ging over:

het falen van de overheid,

het falen van de branche,

het falen van de supermarkten

En ik was vooral teleurgesteld dat er niemand was die opstond om met een priemende vinger in de camera te wijzen en te schreeuwen: "Wakker worden! Wat denken jullie nou?! Ja jullie, thuis op de bank… Dat voor een paar luttele euro's een kilo gezond, eerlijk, diervriendelijk vlees geproduceerd kan worden?! Wie willen jullie hier nou eigenlijk de schuld van geven?! Wie willen er nou voor een duppie op de eerste rij zitten?! Wie veroorzaken hier nou eigenlijk een groot probleem?! Wie moeten dit probleem nou eigenlijk oplossen?!"

Natuurlijk was er niemand die dat riep: dat zou erg slecht zijn voor de kijkcijfers.

Natuurlijk was er niemand die dat riep: dat had ik zelf moeten doen.

Groter en toch kleiner

Kleiner is fijner, maar soms kunnen groot en klein gecombineerd worden. Dat is lang niet zo cryptisch als het klinkt. Ik heb het over de enige reële oplossing van ons energieprobleem.

Kolen, olie en splijtingsmateriaal zijn eindig en veranderen onze aarde steeds meer in een onbewoonbare woestenij. Het alternatief: groene energie (wind, water, zon en biomassa) wordt door de meeste mensen niet gezien als het antwoord op de energiecrisis die wij op volle snelheid binnenscheuren.

De voornaamste kritiek op groene energie is dat het te weinig oplevert en te veel afhankelijk is van externe factoren als het weer, het getij en de wisseling van dag en nacht... En die kritiek is juist.

Het punt is: we hebben geen andere optie. Het huiveringwekkende betoog van Jeremy Rifkin (zie onderstaande link) besluit met een hoopgevende en geloofwaardige ontsnappingsclausule: we moeten onze elektriciteitsnetwerken aaneenknopen. Maar wel een beetje snel graag... want het zou ook wel eens vijf over twaalf kunnen zijn...

http://www.youtube.com/watch?v=m9wM-p8wTq4&feature=player_embedded#at=14

In mijn woonplaats probeert een aantal mensen deze mogelijkheid te realiseren (zie onderstaande link), maar vooralsnog is dat een druppel op een gloeiende plaat. Dus: doe mee! Neem zonnepanelen! stap over naar een andere energieleverancier! Spread the word!

http://www.zutphenaanzet.nl/



   

Hoezo geen corpocratie?

Tja, waar gaat deze animatie eigenlijk over? Over hoe de wereld ten onder gaat aan merken of over hoe de wereld van de merken ten onder gaat? Zeg het zelf maar... Dit filmpje geeft in ieder geval op frivole wijze weer hoe onze wereld gedomineerd wordt door merken. Leve de corpocratie?


Logorama from Marc Altshuler - Human Music on Vimeo.

Nee, liever nie...

Honger is geen technologisch probleem

Met het groeien van de wereldbevolking neemt de angst voor voedselschaarste toe. Schaalvergroting wordt door velen als de oplossing gezien, immers: grote, efficiënte boerenbedrijven kunnen ook enorme oogsten binnenhalen.

Maar die grote oogsten blijken de oplossing niet te zijn. Integendeel; schaalvergroting in de landbouw levert juist meer honger op: 

grote, efficiënte boerenbedrijven maken veel kleine boeren (in derdewereldlanden) werkloos. Die kleine boertjes kunnen met hun kleine bedrijfjes waar nog met de hand gewerkt wordt, niet concurreren tegen het industriële geweld van combines die over eindeloze akkers met genetisch gemanipuleerde gewassen denderen...

De kleine boertjes geven hun akkerbouwersbestaan op en trekken met hun gezinnen naar de stad in de hoop daar bestaansmiddelen te vinden... maar daar is weinig toekomst voor ongeschoolde arbeiders en ze zijn gedoemd tot hongerlijden in uitzichtsloze sloppenwijken.

Het is niet zo moeilijk om te zien dat het zo werkt. Toch?

Des te meer verbazing wekt het dat grote 'zaadveredelaars' als Monsanto nog steeds beweren dat zij de oplossing hebben voor de wereldhonger!

Nog afgezien van de aanslag die deze bedrijven plegen op de biodiversiteit, nog los van de mogelijke gezondheidsrisico's waaraan zij ons blootstellen met hun genetisch versleutelde gewassen en nog even gezwegen over de criminele manieren waarop ze boeren aan zich binden...  

Deze bedrijven zijn niet de oplossers van het wereldvoedselprobleem:

ze zijn de veroorzakers ervan!

Honger is geen technologisch probleem.

Het is een sociaal probleem. 


Zie deze docu: http://player.omroep.nl/?aflID=12651452&silverlight=true

En -voor wie nog twijfels had of Monsanto inderdaad de personificatie van het kwaad is- ook het vervolg: http://player.omroep.nl/?aflID=12690537&silverlight=true  Maar wie vannacht rustig wil slapen, kan beter niet kijken...

 

Diepte-investering?

Onder de zeespiegel, op dieptes van vele kilometers liggen prachtige voorraden ertsen, mineralen en brandstoffen. Men heeft er tot nu toe niet serieus naar omgekeken, omdat ze zo moeilijk te ontginnen zijn. Nu de prijzen van grondstoffen stijgen, wordt het aantrekkelijk om toch de diepte in te gaan, was de conclusie van een artikel in NRC-Handelsblad van vrijdag 3 juni.

Ik ben het daar niet mee eens. Ik wil potentiële investeerders op puur economische basis ontraden om hier hun geld in te steken. Diepzeemijnbouw wordt namelijk een grote deceptie. De kosten zullen niet opwegen tegen de baten. Daar zijn drie redenen voor.

1A: diepzeemijnbouw wordt een zeer arbeidsintensieve, high-techbezigheid. Er zal veel geld worden gestoken in expertise en materiaal om de delfstoffen naarboven te halen. Het wordt duur en tijdrovend. 1B De grondstofprijzen zullen dus flink stijgen. De meerderheid van de bevolking kan die bedragen niet betalen, dus de vraag zal dalen.

2A: diepzeemijnbouw brengt veel grote milieurisico’s met zich mee. Dat hebben we vorig jaar gezien in de Golf van Mexico. Op kilometers diepte krijg je een kapotte afsluiter niet gemakkelijk dicht. Milieuorganisaties zullen de voet dus flink dwars gaan zetten. Dat kost tijd en geld. 2B: zie 1B.

3A: Doordat de prijzen van grondstoffen nu al stijgen, worden de alternatieven voor conventionele energie steeds goedkoper. Zonne- en windenergie, waterkracht, waterstof en recycling worden steeds efficiënter en meer toegepast. Verhoudingsgewijs zal diepzeemijnbouw dus nog duurder worden.

Conclusie: diepzeemijnbouw is arbeidsintensief, hightech, milieubelastend en daardoor duur. De alternatieven zijn milieuvriendelijk en worden steeds efficiënter en goedkoper...

Je hoeft je niet lang in diepzeemijnbouw te verdiepen om te beseffen je er niet mee in de diepte investeert en dat het zeker geen diepte-investering is!

In de overgang...

Het gegeven 'in de overgang zijn' krijgt door de presentatie van deze man een heel nieuwe betekenis:

http://www.ted.com/talks/lang/eng/rob_hopkins_transition_to_a_world_without_oil.html

Een positieve boodschap. De negatieve verhalen over het opraken van de olie zijn ondertussen wel bekend; as we speak worden er duizend vaten olie verbruikt per seconde (vat = 160 ltr.), de vraag neemt toe, maar de vondst van nieuwe olie neemt heel snel af. Op een paar struisvogels na, weet iedereen dat het niet lang meer duurt voor olie onbetaalbaar wordt.

Waarom doen we dan niets? Omdat íédereen gewoon verder gaat alsof er niets aan de hand is... Omdat het probleem zo groot is, dat wij ons er kleinduimpje bij voelen...

Maar dat is dus toch niet waar. Er zijn wél dingen die je kunt doen. In je eigen belang, maar ook voor anderen.

Begin met je eigen voedselvoorziening, wek je eigen energie op. Week jezelf los uit dat systeem dat drijft op olie.

Too big to fail?

Tot mijn verbazing heeft Friedrich Engels meer dan een eeuw geleden een uitspraak gedaan die steeds meer werkelijkheid aan het worden is:

(...) in de toekomst mogen er geen regeringen meer bestaan over mensen, over personen, er mag alleen maar leiding zijn over bedrijfstakken en beheer van productie. (...)

Paradoxaal genoeg niet door toedoen van de onderklasse waar Engels en Marx zo voor streden, maar door liberalen die het gedachtegoed van Marx en Engels doorgaans verre van zich werpen, komt deze voorspelling uit het boekje 'De ontwikkeling van socialisme van utopie tot wetenschap' uit.

'Corpocratie', wordt de heerschappij van banken en grote multinationals genoemd, waarbij politici krachteloze marionetten zijn van grootaandeelhouders en ceo's. Denk aan oliemaatschappijen die meebetalen aan verkiezingscampagnes in ruil voor een paar dikke vingers in de pap... Denk aan Amerikaanse banken die 'too big to fail' zijn en ondanks hun wanprestaties en bedrog met belastinggeld overeind worden gehouden. Denk aan bedrijven die dreigen hun productie te verplaatsen naar een lagelonenland, tenzij zus of zo... 

Corpocratieën zijn een onwenselijke ontwikkeling. Bedrijven hebben namelijk niet als primair doel om de belangen en ontwikkeling van de mens te dienen. Regeringen wel. Bedrijven willen winst maken.

Ik geloof niet in 'too big to fail?' Ik geloof alleen in 'Too big!'

Kleiner is fijner.  

Onze economie zou meer bezig moeten zijn met het voorzien in behoeften dan met winstmaken.

Don’t put all your cucumbers in one basket!

Wat een drama! Allereerst natuurlijk voor al die doodzieke mensen in Duitsland en Zweden. Maar wat is het ook een verschrikkelijke systeemfout, dat één partij besmette komkommers een hele sector diep in de afgrond kan storten!

De ehec-kwestie.

Ik zou mezelf niet zijn als ik deze ramp niet met beide handen aangreep om ongegeneerd van leer te trekken tegen de goden van de schaalvergroting. Ik zou mezelf tekort doen als ik deze catastrofe niet zou gebruiken in een pleidooi voor mijn eigen religie van kleiner, diverser, persoonlijker en dichterbij.

Schaamteloos.

Brutaal.

Onfatsoenlijk ook.

Het spijt me…

Maar toch…

Als deze komkommertelers niet zo groot waren geweest… Als die bedrijven bedrijfjes waren geweest… Als die bedrijfjes niet alleen komkommers hadden geteeld, maar ook allerlei andere groentes… Als die groentes in hun directe omgeving waren verkocht…

Dan hadden die komkommers zich niet over zo’n groot gebied verspreid. Dan waren minder mensen ziek geworden. Dan was de besmettingsbron sneller gevonden. Dan waren de bedrijfjes die er niets mee te maken hebben er niet door getroffen. En als men de komkommers al niet meer vertrouwde, dan waren er altijd nog courgettes, aubergines en andere groentes geweest om te verkopen.

Kleiner is fijner. Daar ben ik van overtuigd. Kleiner en diverser is beter en persoonlijker.

Don’t put all your cucumbers in one basket. Put less cucumbers in one basket. Put also some other stuff in one basket: zucchini, peperoni’s or….

Eggs, for all I care…

Onthufteren

Vorig jaar stelde ik voor, na een verbale aanvaring op straat met twee hufters, om ‘grote onthufterdag’ te introduceren. Een dag waarop men tegen het advies van de politie in, medeburgers wél aanspreekt op huftergedrag.

Nico en ik waren op weg naar een toneelvoorstelling. Al voor we waren aangekomen, kregen we in Klarendal een staaltje free-style straattheater voor onze kiezen.

Op de stoep stond een dunne jongeman in trainingspak te praten met een jongen op een scooter. Dat was een dikke jongen. Een heel erg dikke gozer. Een kolossaal figuur. Hij dronk tijdens de conversatie een blikje cola.

Net op het moment dat wij het tweetal passeerden, nam de dikkerd een laatste teug cola en wierp vervolgens het blikje achteloos op straat.

“Hé, klootzak!”

Riep de dunne, terwijl hij het blikje opraapte.

“Wat flik je me nou? Je gaat hier geen rotzooi op straat gooien, eikel! Doe dat ff bij dat eigen kankerkamp van je voor de deur!”  

“Ach flikker toch op, man….”

Antwoordde de dikke. Of iets van die strekking. Wij konden het niet meer goed horen, want we waren het duo voorbij. Hoewel ik dolgraag de afloop van dit ideologische geschil had meegemaakt, leek het me niet wijs te blijven kijken. De kans was te groot dat de eenheid dan snel zou zijn weergekeerd ten koste van ons fysieke welbevinden.

Maar ik was verheugd. Er wordt onthufterd.

Godzijdank, het geld is op!

‘Leef vandaag, want morgen ben je er misschien niet meer’, dat lijkt een beetje het adagium van onze maatschappij. Op zich een mooi streven, ware het niet dat er morgen ook nog mensen op deze aardkloot moeten leven.

Nu lijkt dat bewustzijn niet echt door te dringen tot de meerderheid van de mensheid. Het lijkt wel alsof het feit dat de aarde rond is, nog in twijfel wordt getrokken door de deelnemers aan de consumptiemaatschappij:

oerwoud wordt gekapt alsof het zich eindeloos uitstrekt. Olie wordt opgepompt en verbrand alsof er nog voor eeuwen in de grond zit. Metalen worden gedolven alsof de voorraden grenzeloos zijn...

http://www.ted.com/talks/naomi_klein_addicted_to_risk.html

Maar de olie raakt op, er moet steeds dieper geboord worden en teerzanden moeten op brute wijze worden ontgonnen. Het oerwoud blijkt niet eindeloos en aardverschuivingen, modderstromen zijn het gevolg van ons woeste gekap. Zeldzame metalen –nodig voor accu’s en bijvoorbeeld onze smart-phones – raken op: China heeft vorig jaar niet voor niets de export ervan aan banden gelegd…

Slecht nieuws?

Welnee… Goed nieuws!

Eindelijk! De grenzen zijn in zicht! Dat is mijn secundaire reactie na mijn primaire woede over het puberale gedrag van de mens. Toen ik op kamers ging, was ik iedere maand na twee weken door mijn budget heen. Zonder na te denken, smeet ik met geld in de kroeg. Achteloos kocht ik in de supermarkt wat ik wilde eten, zonder naar de prijs te kijken en toen… had ik opeens nog maar een tientje.

Een moment van paniek! Maar dat werd al gauw gevolgd door weken van extreme zuinigheid en creativiteit waarin ik opeens intens gelukkig was met de vondst van een paar lege statiegeldflessen in mijn kamer. Uien en rijst bleken een prima basis voor nog een paar avondmaaltijden. Zodra de studiefinanciering weer kwam, keerde mijn achteloze houding weer terug en verloor het geld zijn waarde.

Vandaar dat ik zo blij ben dat de olie bijna op is, dat de zeeën nagenoeg zijn leeggevist en het oerwoud zo goed als weggekapt is… Eindelijk een periode van bezinning, creativiteit en minder katers.

Een subtiel voorbeeld van de ontluikende vindingrijkheid zag ik vandaag op deze site:

http://www.bright.nl/meubels-van-hout-gemaakt-van-kranten