Welk afval?

Ik zat net op een terrasje van mijn cappuccino te slobberen toen een paar vuilnismannen mij confronteerden met een diepe filosofische waarheid:

afval bestaat niet.

Deze wijsheid zag ik op de zijkant van een vuilniswagen van Van Gansewinkel. En Van Gansewinkel kan het weten, want die verdient er dagelijks een goed belegde boterham mee.
 
Als ik meneer of mevrouw Van Gansewinkel was, zou ik dat bedrijfsgeheim alleen niet zo openlijk etaleren. Niemand hoefde te weten dat mijn unique selling point bestaat uit het oplossen van een niet bestaand probleem. Als ik een Van Gansewinkeltje was, zou ik in grote, zwarte letters op de zijkant van mijn trucks schrijven: 'afval, begin er niet aan', of: ‘afval, laat het over aan een specialist’ … Maar dat zouden natuurlijk aperte leugens zijn, want inderdaad:

afval bestaat niet!

Alles dient weer tot grondstof voor iets anders. Al hebben wij het onszelf anno 2012 met plastic, chemicaliën en verrijkt uranium natuurlijk niet erg gemakkelijk gemaakt, toch is de redenering dat alles eindigt als afval gebaseerd op foutief lineair denken. Niets eindigt ergens. Het einde van het ene is het begin van iets anders.

Dank Van Gansewinkel, voor het delen van deze wijsheid! Als alle mensen dit in zouden zien, kon u uw ganse winkel wel inpakken. Ik denk dat ik ook in afval ga! Ik vermoed dat veel meer mensen in de nabije toekomst in afval gaan. Waarom papier weggooien dat met pijn en moeite ontworsteld is aan Noorse bossen? Waarom blikjes op laten halen als ze geld waard zijn? Waarom gratis plastic inleveren als je er weer olie van kunt maken: http://www.kijk.nl/nieuws/japanner-maakt-van-plastic-weer-olie/ Waarom je poep wegspoelen hoewel het gewoon compost is?

Laat je niks wijsmaken (hooguit door Van Gansewinkel):

afval bestaat niet!

Het geld van de toekomst?

Waarom geen munteenheid introduceren die alleen voor duurzame diensten en producten kan worden gebruikt? Op dit moment maakt de duurzame economie een sterke groei door: biologische en lokale producten vinden steeds gretiger aftrek. Dat terwijl de rest van de economie juist in flinke crises verkeert en de euro wankelt. 

De introductie van een munteenheid die gekoppeld is aan deze betrouwbare, groeiende onderstroom, kan voorkomen dat ook deze goede bomen omgaan als straks de wortels van de op de kortetermijn gerichte economie doorgerot zijn. 

Als je het mij vraagt hoeft het geld van de toekomst niet meer gebonden te zijn aan landsgrenzen.

De draad kwijt

Vandaag moest ik tijdens een stagebezoek denken aan de wolf Fenrir uit de Noorse mythologie.

Fenrir was het kind van de sluwe god Loki en een ijsreuzin. Hij groeide op tot een meedogenloos monster dat moest worden vastgeketend, omdat hij zelfs voor de goden een bedreiging vormde. Helaas voor de goden: geen ketting was sterk genoeg; Fenrir brak ze allemaal.

Tot de dwergen een koord maakten dat was gemaakt van de ademhaling van een vis, de baard van een vrouw, het speeksel van een vogel, de wortels van een berg, het geluid van de poten van een kat en de pezen van een beer. Het was een slank en ogenschijnlijk frêle draadje, maar het bleek sterker dan Fenrir.

De jongen die ik vandaag op zijn stageadres bezocht, werkte bij Tejin Aramid. Daar wordt het dwergendraad van 2012 gemaakt: aramide. Zacht als een babyvelletje en licht als een veertje... Toch is het vijf keer sterker dan staal en praktisch onverwoestbaar. De ingrediënten zijn minder spannend dan die van het dwergenkoord: aramide wordt gemaakt van aardolie.

Ik vroeg aan een business manager van Tejin hoe de draad kapot kan worden gemaakt. "Zelfs met normale scharen kom je er niet doorheen", antwoordde hij.

Ik vroeg tegen beter weten in of het spul biologisch afbreekbaar is. Het antwoord was: "Nee."

De enige manier om het stuk te krijgen is door het boven de vierhonderdvijftig graden te verhitten. "Dan valt het uit elkaar."

Fascinerend tot wat voor mythische prestaties de mens van nu in staat is. De goden van toen verbleken in onze schaduw. Wie of wat zouden wij met deze draad vast kunnen ketenen?

Wolven zijn in 2012 ons probleem niet meer. Wij hebben wel iets anders aan ons hoofd: plutonium, plastic, genetisch gemanipuleerd zaad, asbest... We beschikken over krachten en middelen van epische proporties. De vraag is alleen: hoe komen we er weer vanaf?

De wolf is ons probleem niet meer. Wij worstelen met de vraag: wat doen we met die draad?

Simplex sigillum veri...

RIP, tondeuse, je bent de derde steun en toeverlaat bij het scheren die mij in tien jaar is ontschoten...

Zo gaan die dingen; na drie tot vier jaar is een mobiele telefoon, computer, föhn of in dit geval een tondeuse aan vervanging toe. Rijp voor verscheping naar een lagelonenland of om hier ergens in de vuilverbrander te belanden. Ik weet eigenlijk niet eens precies wat ermee gebeurt nadat zo'n apparaat mijn huis heeft verlaten. Het wordt in ieder geval niet weer harmonieus in de kringloop der dingen opgenomen.

Wat ik wel weet, is dat ik hoop zevenentachtig te worden. Ik overleef dus nog vijftien tondeuses. Hoeveel computers, mobiele telefoons, koffiezetapparaten, mp3-spelers, wekkers, tv's, waterkokers, broodroosters etc. ik nog zal verslijten, laat ik maar even buiten beschouwing.

Kan dat niet anders? Ik besteed mijn tijd en geld graag beter. Ik voel er niets voor om het milieu en kinderen in India te belasten met mijn elektrische apparatuur.

Bij een antiekwinkeltje zag ik dit apparaat liggen. Een handtondeuse... Ik vermoed dat ze al zeker vijftien elektrische heeft overleefd. Simpeler kan het niet. Ik twijfelde of het ding wel zou werken, maar voor zeven euro vijftig kon het nooit een miskoop zijn.

Ik heb haar geprobeerd en ik vermoed dat we nog wel vijftig jaar samen blijven.

De verandering worden

Als kind leefde ik in de behaaglijke illusie dat volwassenen het juiste deden om de grote wereldproblemen het hoofd te bieden. Ik werd ouder en daarmee kwam het besef dat:

1. Grote mensen problemen vaak helemaal niet oplossen.

2. Ik zelf ongemerkt volwassen was geworden en er dus niet meer van uit kon gaan dat de grote mensen het allemaal wel zullen oplossen; ik moest daar zelf aan bijdragen.

Toch denken heel veel ‘grote mensen’ nog steeds dat iemand anders het wel zal doen. Sterker nog: heel veel mensen verwachten dat andere mensen de problemen wel oplossen. Nog sterker: heel veel mensen eisen dat anderen de problemen oplossen!

Ik zat net naar het programma Radar te kijken en het ging over antibioticaresistentie in de intensieve veehouderij. Er werden allemaal goede en logische dingen gezegd over de gevaren van het overvloedige (preventieve) antibioticagebruik door intensieve veehouders. Maar uiteindelijk was ik toch teleurgesteld toen de discussie weer ging over:

het falen van de overheid,

het falen van de branche,

het falen van de supermarkten

En ik was vooral teleurgesteld dat er niemand was die opstond om met een priemende vinger in de camera te wijzen en te schreeuwen: "Wakker worden! Wat denken jullie nou?! Ja jullie, thuis op de bank… Dat voor een paar luttele euro's een kilo gezond, eerlijk, diervriendelijk vlees geproduceerd kan worden?! Wie willen jullie hier nou eigenlijk de schuld van geven?! Wie willen er nou voor een duppie op de eerste rij zitten?! Wie veroorzaken hier nou eigenlijk een groot probleem?! Wie moeten dit probleem nou eigenlijk oplossen?!"

Natuurlijk was er niemand die dat riep: dat zou erg slecht zijn voor de kijkcijfers.

Natuurlijk was er niemand die dat riep: dat had ik zelf moeten doen.

Groter en toch kleiner

Kleiner is fijner, maar soms kunnen groot en klein gecombineerd worden. Dat is lang niet zo cryptisch als het klinkt. Ik heb het over de enige reële oplossing van ons energieprobleem.

Kolen, olie en splijtingsmateriaal zijn eindig en veranderen onze aarde steeds meer in een onbewoonbare woestenij. Het alternatief: groene energie (wind, water, zon en biomassa) wordt door de meeste mensen niet gezien als het antwoord op de energiecrisis die wij op volle snelheid binnenscheuren.

De voornaamste kritiek op groene energie is dat het te weinig oplevert en te veel afhankelijk is van externe factoren als het weer, het getij en de wisseling van dag en nacht... En die kritiek is juist.

Het punt is: we hebben geen andere optie. Het huiveringwekkende betoog van Jeremy Rifkin (zie onderstaande link) besluit met een hoopgevende en geloofwaardige ontsnappingsclausule: we moeten onze elektriciteitsnetwerken aaneenknopen. Maar wel een beetje snel graag... want het zou ook wel eens vijf over twaalf kunnen zijn...

http://www.youtube.com/watch?v=m9wM-p8wTq4&feature=player_embedded#at=14

In mijn woonplaats probeert een aantal mensen deze mogelijkheid te realiseren (zie onderstaande link), maar vooralsnog is dat een druppel op een gloeiende plaat. Dus: doe mee! Neem zonnepanelen! stap over naar een andere energieleverancier! Spread the word!

http://www.zutphenaanzet.nl/



   

Hoezo geen corpocratie?

Tja, waar gaat deze animatie eigenlijk over? Over hoe de wereld ten onder gaat aan merken of over hoe de wereld van de merken ten onder gaat? Zeg het zelf maar... Dit filmpje geeft in ieder geval op frivole wijze weer hoe onze wereld gedomineerd wordt door merken. Leve de corpocratie?


Logorama from Marc Altshuler - Human Music on Vimeo.

Nee, liever nie...