Als kind leefde ik in de behaaglijke illusie dat volwassenen het juiste deden om de grote wereldproblemen het hoofd te bieden. Ik werd ouder en daarmee kwam het besef dat:
1. Grote mensen problemen vaak helemaal niet oplossen.
2. Ik zelf ongemerkt volwassen was geworden en er dus niet meer van uit kon gaan dat de grote mensen het allemaal wel zullen oplossen; ik moest daar zelf aan bijdragen.
Toch denken heel veel ‘grote mensen’ nog steeds dat iemand anders het wel zal doen. Sterker nog: heel veel mensen verwachten dat andere mensen de problemen wel oplossen. Nog sterker: heel veel mensen eisen dat anderen de problemen oplossen!
Ik zat net naar het programma Radar te kijken en het ging over antibioticaresistentie in de intensieve veehouderij. Er werden allemaal goede en logische dingen gezegd over de gevaren van het overvloedige (preventieve) antibioticagebruik door intensieve veehouders. Maar uiteindelijk was ik toch teleurgesteld toen de discussie weer ging over:
het falen van de overheid,
het falen van de branche,
het falen van de supermarkten
En ik was vooral teleurgesteld dat er niemand was die opstond om met een priemende vinger in de camera te wijzen en te schreeuwen: "Wakker worden! Wat denken jullie nou?! Ja jullie, thuis op de bank… Dat voor een paar luttele euro's een kilo gezond, eerlijk, diervriendelijk vlees geproduceerd kan worden?! Wie willen jullie hier nou eigenlijk de schuld van geven?! Wie willen er nou voor een duppie op de eerste rij zitten?! Wie veroorzaken hier nou eigenlijk een groot probleem?! Wie moeten dit probleem nou eigenlijk oplossen?!"
Natuurlijk was er niemand die dat riep: dat zou erg slecht zijn voor de kijkcijfers.
Natuurlijk was er niemand die dat riep: dat had ik zelf moeten doen.
