Don’t put all your cucumbers in one basket!

Wat een drama! Allereerst natuurlijk voor al die doodzieke mensen in Duitsland en Zweden. Maar wat is het ook een verschrikkelijke systeemfout, dat één partij besmette komkommers een hele sector diep in de afgrond kan storten!

De ehec-kwestie.

Ik zou mezelf niet zijn als ik deze ramp niet met beide handen aangreep om ongegeneerd van leer te trekken tegen de goden van de schaalvergroting. Ik zou mezelf tekort doen als ik deze catastrofe niet zou gebruiken in een pleidooi voor mijn eigen religie van kleiner, diverser, persoonlijker en dichterbij.

Schaamteloos.

Brutaal.

Onfatsoenlijk ook.

Het spijt me…

Maar toch…

Als deze komkommertelers niet zo groot waren geweest… Als die bedrijven bedrijfjes waren geweest… Als die bedrijfjes niet alleen komkommers hadden geteeld, maar ook allerlei andere groentes… Als die groentes in hun directe omgeving waren verkocht…

Dan hadden die komkommers zich niet over zo’n groot gebied verspreid. Dan waren minder mensen ziek geworden. Dan was de besmettingsbron sneller gevonden. Dan waren de bedrijfjes die er niets mee te maken hebben er niet door getroffen. En als men de komkommers al niet meer vertrouwde, dan waren er altijd nog courgettes, aubergines en andere groentes geweest om te verkopen.

Kleiner is fijner. Daar ben ik van overtuigd. Kleiner en diverser is beter en persoonlijker.

Don’t put all your cucumbers in one basket. Put less cucumbers in one basket. Put also some other stuff in one basket: zucchini, peperoni’s or….

Eggs, for all I care…

Onthufteren

Vorig jaar stelde ik voor, na een verbale aanvaring op straat met twee hufters, om ‘grote onthufterdag’ te introduceren. Een dag waarop men tegen het advies van de politie in, medeburgers wél aanspreekt op huftergedrag.

Nico en ik waren op weg naar een toneelvoorstelling. Al voor we waren aangekomen, kregen we in Klarendal een staaltje free-style straattheater voor onze kiezen.

Op de stoep stond een dunne jongeman in trainingspak te praten met een jongen op een scooter. Dat was een dikke jongen. Een heel erg dikke gozer. Een kolossaal figuur. Hij dronk tijdens de conversatie een blikje cola.

Net op het moment dat wij het tweetal passeerden, nam de dikkerd een laatste teug cola en wierp vervolgens het blikje achteloos op straat.

“Hé, klootzak!”

Riep de dunne, terwijl hij het blikje opraapte.

“Wat flik je me nou? Je gaat hier geen rotzooi op straat gooien, eikel! Doe dat ff bij dat eigen kankerkamp van je voor de deur!”  

“Ach flikker toch op, man….”

Antwoordde de dikke. Of iets van die strekking. Wij konden het niet meer goed horen, want we waren het duo voorbij. Hoewel ik dolgraag de afloop van dit ideologische geschil had meegemaakt, leek het me niet wijs te blijven kijken. De kans was te groot dat de eenheid dan snel zou zijn weergekeerd ten koste van ons fysieke welbevinden.

Maar ik was verheugd. Er wordt onthufterd.

Godzijdank, het geld is op!

‘Leef vandaag, want morgen ben je er misschien niet meer’, dat lijkt een beetje het adagium van onze maatschappij. Op zich een mooi streven, ware het niet dat er morgen ook nog mensen op deze aardkloot moeten leven.

Nu lijkt dat bewustzijn niet echt door te dringen tot de meerderheid van de mensheid. Het lijkt wel alsof het feit dat de aarde rond is, nog in twijfel wordt getrokken door de deelnemers aan de consumptiemaatschappij:

oerwoud wordt gekapt alsof het zich eindeloos uitstrekt. Olie wordt opgepompt en verbrand alsof er nog voor eeuwen in de grond zit. Metalen worden gedolven alsof de voorraden grenzeloos zijn...

http://www.ted.com/talks/naomi_klein_addicted_to_risk.html

Maar de olie raakt op, er moet steeds dieper geboord worden en teerzanden moeten op brute wijze worden ontgonnen. Het oerwoud blijkt niet eindeloos en aardverschuivingen, modderstromen zijn het gevolg van ons woeste gekap. Zeldzame metalen –nodig voor accu’s en bijvoorbeeld onze smart-phones – raken op: China heeft vorig jaar niet voor niets de export ervan aan banden gelegd…

Slecht nieuws?

Welnee… Goed nieuws!

Eindelijk! De grenzen zijn in zicht! Dat is mijn secundaire reactie na mijn primaire woede over het puberale gedrag van de mens. Toen ik op kamers ging, was ik iedere maand na twee weken door mijn budget heen. Zonder na te denken, smeet ik met geld in de kroeg. Achteloos kocht ik in de supermarkt wat ik wilde eten, zonder naar de prijs te kijken en toen… had ik opeens nog maar een tientje.

Een moment van paniek! Maar dat werd al gauw gevolgd door weken van extreme zuinigheid en creativiteit waarin ik opeens intens gelukkig was met de vondst van een paar lege statiegeldflessen in mijn kamer. Uien en rijst bleken een prima basis voor nog een paar avondmaaltijden. Zodra de studiefinanciering weer kwam, keerde mijn achteloze houding weer terug en verloor het geld zijn waarde.

Vandaar dat ik zo blij ben dat de olie bijna op is, dat de zeeën nagenoeg zijn leeggevist en het oerwoud zo goed als weggekapt is… Eindelijk een periode van bezinning, creativiteit en minder katers.

Een subtiel voorbeeld van de ontluikende vindingrijkheid zag ik vandaag op deze site:

http://www.bright.nl/meubels-van-hout-gemaakt-van-kranten